de schrijfster
als jong meisje
de man
dramatis personae
de psychiater
de moeder
de poppenkast
Marijke in de poppenkast
Het decor van de stad, (3meter hoog nu!)de kamer met uitzicht op New York(rechts)
middenvoor meisje in de trein
kamer met uitzicht op New York
Jeroen,ronddraaiende cylinder met landschap en brug meisje kijkt uit trein
De gebouwen komen op haar af...dus die moeten vastgehouden worden (door Jeroen)
De scene met de glaasjes wijn is gespeeld, voorzichtig op tafel gezet, de man dronk nog even door...
Jonathan,componist ,zanger,muzikant, in Frankrijk
school in de sneeuw
de jonge schrijfster
Jonathan in zijn studio in den Haag.  
poppenfilm 1  DEBORAH.
Wanhopig rokend,met een echt heel  vies sjekkie en een plastic slangetje..
Twee poppenfilms                       (gemaakt in eigen beheer)     Deborah, het verhaal van een schrijfster Idee en vormgeving Marijke Verschoor Montage, muziek en geluid Jonathan Leendertse Venderbos Beeld Jeroen Degen Regie Mathilde Leendertse Venderbos Muzikale ondersteuning, Luc Groen Muziek aftiteling, de Nieuwe Galukken Tijdens de grote Corona stilstand  bedacht ik me, dat ik iets zou kunnen doen wat me altijd heel leuk leek, maar waar de schilderijen me vanaf hielden, namelijk een poppenspel maken. En zonder publiek kun je het dan filmen en toch laten zien. Zo gezegd zo gedaan, niet gehinderd door enige kennis begon ik eraan. Drie vrienden hielpen mij daarbij. Jeroen met zijn vindingrijkheid filmde alles en hielp me als het lastig was (en dat was het steeds eigenlijk) en we leerden al doende. Jonathan deed daarna de montage, liet mijn kartonnen flatgebouwen dansen en maakte de muziek. Daarmee is een groot deel van het slagen van deze film aan hem te danken. Mathilde had de regie, lette op de details en hield alles op de rails. Op zoek naar een verhaal kwam ik een artikel tegen in de Gids over Deborah Eisenberg. een Amerikaanse schrijfster . Ze werd geboren in Illinois in 1945. haar Joodse grootouders kwamen begin 20e eeuw uit Oost Europa,maar daar werd niet over gepraat. Haar ouders en vooral haar moeder zeiden dat ze moest slagen in het leven. Maar ze liep weg van school en belandde in New York. Daar ontmoette ze Wallace Shawn, hij werd acteur en zij werd uiteindelijk een succesvol schrijfster. (Haar verhalen zijn geweldig) Ik heb dat verhaal vrij geïnterpreteerd en zeker niet alles gebeurde zoals ik het laat zien. Maar het ging mij om het kiezen van een eigen weg en dat deed ze.  During the big corona shutdowm I thougt I could do something I always wanted but never did, (because painting was always more important): making a puppet show. And in the abcense of spectators of the show we made a film of it. Three friends helped me. No sooner said than done I just started , without any knowledge. Jeroen with his ingenuity filmed what I made and helped me when it was difficult (often) and we learned by doing. Jonathan produced a movie from the fragments, and made the music.So a large part of this film is his work. Mathilde looked after the details and kept it all together. The story is based on the life Deborah Eisenberg. An  American writer who did not do what her mother told her to do, ran away from school, and eventually ended up in New York. There she met Wallace Shawn, who became her friend for life and  she succeeded in  being a succesful writer. Her story s are great! The movie is a free interpretation of her life . For me this story is choosing a path of your own. And that is what she did.
Jonathan Mathilde Jeroen poppenfilm 2  SISYPHUS.
link wil niet ga naar home
Heel verbaasd en blij was ik met deze brief, van de echte Deborah, ik vroeg haar of ik haar naam mocht gebruiken.. 
de ‘echte ‘ Deborah
met Wallace Shawn
Dear Marijke, The other main character in your film - Wallace - and I watched ourselves on youtube about an hour ago, and have spent the interval in a kind of bedazzled ecstasy.  How phenomenally beautiful your show is - the colors, the music, the subtlety of the shifting atmospheres!  And how emotionally intense it is; we were both overwhelmingly moved. I've only just now read your letter, and I understand that you weren't especially focused on accuracy (as you ought not to have been) and yet, for what it's worth, what you made was astonishingly accurate, not only in its moods but even as to certain details, such as my love of the Chrysler Building, and especially the many sorts of feeling of solitude.   Wally and I both laughed a lot all the way through and cried, and cheered at the curtain call.  I'm only sorry that I, who don't deserve it, have received such a precious thing, and that Shakespeare and Chekhov and the Greek gods, who do deserve it, haven't.   I will watch it many times, if only for the great pleasure of once again slaying the dream dragon, of reliving my train trip to New York, of relinquishing my last cigarette, of the mournful freedom of immersing myself in the metropolis, and of seeing our New York pigeons transformed into graceful white birds!  But for so many other things, too.  I won't go on and on, because I loved every image and detail - the mise en scene, and the sensational, perfectly appropriately idiosyncratic and lovely music, and the uncannily joyful conversation between the music and the images. How can I thank you?  We'll there's no adequate way.  In fact I'll ask you for one more thing:  please do use my name!  (I love "Deborah, the Story of a Writer") I do hope we'll meet someday on one continent or another (assuming continents continue to exist) and that I'll get to see your work on something more hospitable than a computer monitor, though it's gorgeous on one of those. I say goodbye reluctantly - but with inexhaustible gratitude, Deborah